Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


DUCHOWOŚĆ - WYNAGRODZENIE


| Poświęcenie Najświętszym Sercom | Eucharystia i Adoracja | Wspólnota | Międzynarodowość | Wynagrodzenie | Śluby zakonne |


"Pragniemy uczynić naszymi wynagradzające postawy i dzieło Jezusa" (Art. 4).

Od samych początków naszego Zgromadzenia naszą wspólnotę cechował duch wynagrodzenia - duch, który wyraża się w wynagradzającej adoracji eucharystycznej i w służbie ewangelicznej. W swoim "Memoire" z 29.09.1824 r. Dobry Ojciec nazywa nas "Nieustającymi Adoratorami Najświętszego Sakramentu i Wynagrodzicielami ran zadanych boskiemu majestatowi".

Jesteśmy rodziną Najświętszych Serc... Przekazały nam One coś ze Swego życia. Tak więc musimy odtworzyć cechy charakterystyczne Najświętszych Serc... A zatem musimy zjednoczyć się z ich miłością, która była tak ogromna, że stała się w całości darem dla zbawienia Świata. Toteż my, z naszej strony, wynagradzać będziemy rany zadane boskiemu majestatowi przez wielkie występki grzeszników. Jest to pierwsza myśl, która istniała już w momencie narodzin naszego Instytutu.

Nasze wynagrodzenie widzimy nie tyle jako skierowane do samego Jezusa (np. pocieszanie Go za niewdzięczność tych, którzy nie uznają Jego odkupicielskiego dzieła), ale jako zjednoczenie się z Jezusem w czynieniu wynagrodzenia Ojcu, to znaczy przyjmując za swoją sprawę miłości Boga i czynnie walcząc z grzechem świata nie uznającego bezinteresownej miłości Boga. Pragniemy utożsamić się z uczuciami Serca Chrystusa i uczestniczyć w Jego misji. Podobnie jak życie Jezusa, tak i nasze życie będzie odpowiedzią miłości do Ojca, "który pierwszy nas umiłował". Jezus objawił nam znaczenie wynagradzającej miłości - tego totalnego daru z siebie. Ojciec nie jest jakąś odległą postacią czekającą na zadośćuczynienie poprzez dar poświęcenia. "Odwzajemnienie miłości jest jedynym i prawdziwym wynagrodzeniem, jakie może dać Syn. Dla miłości wystarczy miłość". Teologia wynagrodzenia oparta jest nie na rekompensacie, na zapłaceniu Ojcu za obrazę, ale na odtworzeniu ludzkiego ducha w miłości.

Jest to nowe przymierze pojednania, wynagrodzenia. To nowe przymierze jest nowym początkiem, poczynając od zmartwychwstania Chrystusa i naszego włączenia się w Jego śmierć i zmartwychwstanie. Tak więc centralną postacią owego przymierza jest ukrzyżowany Chrystus, ukazujący miłość Ojca przez oddanie się do końca, przywracający swym zmartwychwstaniem nową ludzkość. Toteż nasze Konstytucje mówią: "Nasze wynagrodzenie sprawia, że uczestniczymy w misji Chrystusa Zmartwychwstałego, który nas posyła, aby głosić Dobra Nowinę o zbawieniu." (Art. 4)

Komunia z Jezusem oznacza zjednoczenie się z Jego męką. Wartość męki Chrystusa polegała nie tyle na ogromie Jego cierpienia, co na wierności w pełnieniu przez Niego powierzonej Mu misji. Bez protestu pogodził się z konsekwencjami przyjętego na siebie zadania. Podobnie i w naszym przypadku: krzyż, który musimy nieść jest konsekwencją pójścia za Chrystusem. Jesteśmy gotowi poświęcić wszystko dla Królestwa.

Nasze śluby, przez swój ewangeliczny kontekst, proroczo odrzucają królestwo grzechu, będąc w ten sposób istotną częścią naszej wynagradzającej misji (Por. Art. 13-16). Tak więc chodzi tu o ofiarowanie swego życia, "przekazania go", bycia jednym z Chrystusem i dzielenia Jego doli jako "sługa Yahweh", zachowując Jego postawę: "Oto przychodzę, aby wypełnić wolę Twoją" (Hbr 10,9). Ta postawa jest istotą naszego wynagradzającego powołania: "Naszym wynagrodzeniem jest jedność z Nim, którego pokarmem jest pełnienie woli Bożej i którego dziełem jest zjednoczenie, przez przelaną Krew, rozproszonych dzieci Bożych" (Art. 4).

Wynagradzająca adoracja

Jak widzimy, duchowość Najświętszego Serca to sposób miłości, który prowadzi do życia w jedności z Jezusem. Oparte jest ono na ciągłej kontemplacji, zwłaszcza w adoracji Eucharystycznej. Celebracja Eucharystii pozwala nam uczestniczyć w postawie Chrystusa wobec Ojca i świata, abyśmy zjednoczyli się w Jego misji i Jego wynagradzającym dziele.

Nie wątpimy w to, że grzech w jakiś sposób wpływa na Boga, albowiem "przeciwstawia się on Miłości Ojca i zniekształca Jego plan względem świata." (Art. 4). Jest to odrzucenie Jego miłości. Na tej ziemi wiemy, jak Jezus płakał nad Jeruzalem. Na pewno nie czynimy źle "patrząc na Tego, którego przebili" i dzieląc jego uczucia, "współczując" z Nim. Bez wątpienia zło grzechu dotyka Serca Jezusa, to znaczy dociera do głębi Jego osoby.

Adorację widzimy jako przedłużenie Eucharystii i ofiary Chrystusa, która odkupiła grzech świata, pojednując nas w ten sposób z Bogiem i ze sobą nawzajem. Jego otwarte Serce będzie dla nas "niewyczerpanym źródłem życia", z którego może się narodzić nowy Świat. Jeżeli uczucia Serca Jezusa uczynimy swoimi własnymi, napełnieni zostaniemy współczuciem i tą apostolską gorliwością, którą o. Coudrin uznawał za wyróżniającą cechę naszego Zgromadzenia.

Działalność apostolska

Nasza wynagradzająca postawa rozciągać się ma na kolejny wymiar grzechu: na jego niszczycielski wpływ na dzieło Boga w historii i w świecie. Powołani jesteśmy do czynnej walki z grzechem i jego skutkami. Powołani jesteśmy do leczenia ran Ukrzyżowanego, który i dziś kontynuuje Swą mękę, albowiem utożsamił się z wszystkimi cierpiącymi niesprawiedliwość i z wszelkim rodzajem ucisku i odrzucenia. W smutnych twarzach ludzi cierpiących rozpoznajemy "pełne boleści rysy Chrystusa Pana". Odziedziczony przez nas duch wynagrodzenia stawia nas obok cierpiących i bezsilnych, w postawie solidarności, aby dać to czego pragnie cierpiący Chrystus. W ten sposób nasza wynagradzająca adoracja doprowadzi nas do kontynuowania posługi samego Chrystusa."

Powołani jesteśmy nie tylko do adoracji wynagradzającej, odwzajemniając Ojcu miłość za miłość, podobnie jak Chrystus, ale jesteśmy też powołani do uczestniczenia w całym życiu Chrystusa, poprzez naszą działalność apostolską. "Aby królowanie Boże urzeczywistniało się pośród ludzi, staramy się przekształcać ludzkie serca i być nosicielami wspólnoty braterskiej w świecie. W solidarności z ubogimi pracujemy nad zbudowaniem społeczności sprawiedliwej i pojednanej." (Art. 6).

Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio
strona główna