Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


DUCHOWOŚĆ - ŚLUBY ZAKONNE


| Poświęcenie Najświętszym Sercom | Eucharystia i Adoracja | Wspólnota | Międzynarodowość | Wynagrodzenie | Śluby zakonne |


"Przez profesję zakonną zobowiązujemy się przyjąć z miłości ku Niemu Jego "formę życia". Tym sposobem pozostajemy wolnymi, aby "przebywać z Jezusem" oraz gotowymi, aby być "posłanymi przez Niego" dla głoszenia Królestwa Bożego." (Art. 11) Śluby zakonne wyznaczają sposób naszego kroczenia za Panem. Przede wszystkim podejmujemy się tych ślubów z miłości ku Niemu. Przez Niego wybrani i powołani, dotknięci niepojętą miłością Jego Serca, pragniemy przyjąć Jego formę życia za swoją własną. Śluby są dla nas niezasłużonym darem od Boga, łaską otrzymaną z Wysoka, by podążać w bliskości Serca Jezusa, a nasze "tak" stanowi naszą ludzką odpowiedź na dobroć i zaproszenie Boga. Poprzez śluby pragniemy wpatrywać się w Jezusa Chrystusa - Jego narodziny, misję, życie ukryte, mękę i zmartwychwstanie - by w najdoskonalszy sposób odtwarzać Jego życie na naszej drodze i w ten sposób przybliżać się do Niego i pełniej odpowiadać na Jego miłość.

Śluby zakonne stają się również świadectwem i symbolem w Kościele i świecie. W naszej konsekracji ukazują się bowiem dobra ewangeliczne, które Jezus Chrystus przyniósł i objawił w mocy Krzyża i Zmartwychwstania: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. W naszej drodze objawiają się te dobra, rozkwitają i przynoszą plon obfity. W ten sposób Chrystus żyje i działa w nasz wierzących i wylewa wciąż nowe łaski na świat dla jego zbawienia. W Bracia i Siostrach, którzy wybierają Jego formę życia, objawia się również moc i dar nowego życia, które zostało ofiarowane nam przez odkupienie Chrystusa.

"Śluby poprzez swą treść ewangeliczną, ukazują profetycznie najbardziej charakterystyczne przejawy "grzechu świata": te, które ranią podstawowe wartości ludzkiego życia." (Art. 15)

W świecie zmaterializowanym, zindywidualizowanym i konsumpcyjnym, pragniemy stawać się wspólnotą naśladującą Jezusa, wspólnotą przekraczającą granice kultury tego świata, aby wnieść do niego wartości Ewangelii i Królestwa niebieskiego.

Ślub czystości

"Jezus przeżywał w dziewictwie swą miłość do Ojca i do ludzi" (Art. 18) i jesteśmy powołani przez Niego do naśladowania Jego przykładu. Jego Serce jest "niepodzielne", podobnie jak Serce Maryi, która jest wzorem wiary w Swej czystej miłości dla Syna i Jego królestwa. Powołanie do życia w czystości jest darem łaski, który może być jedynie zrozumiany i przyjęty w wierze. Ten dar stanowi dla nas zaproszenie do bardzo osobistego zjednoczenia miłości z Chrystusem. W Jego Sercu bowiem odnajdujemy pełny sens i wartość naszego życia. Odkrywamy w Nim miłość, która wypełnia całe nasze serce i porywa do całkowitego poświęcenia się Jemu i Jego misji. Głębia Jego Serca przyciąga nas do Siebie i odsłania tajemnice miłości. Jednocześnie nie zamyka nas w sobie, lecz posyła do innych, którzy jeszcze nie dotknęli Jego łaski, by stać się wobec nich świadkami tego "jak słodki jest Pan". Posłani przez Pana przeżywamy więc również bliskie relacje wpierw w naszych wspólnotach, a następnie wśród tych, do których zostaliśmy posłani.

Ślub ubóstwa

"Jezus "będąc bogaty, stał się ubogim" i lata swej działalności publicznej spędził we wspólnocie dóbr ze swymi uczniami" (Art. 23)

Jezus przyszedł na świat ubogi i ubogi go opuścił - był najbardziej wolnym z ludzi. "Przyjął postać sługi" - nie miał "gdzie skłonić głowy". Najpełniej ukazał Jezusa swe ubóstwo w ofierze krzyża, gdy ogołocony ze wszystkiego ofiarował za zbawienie świata samego siebie.

Idąc za Jego przykładem i wzorem pierwszych chrześcijan jesteśmy zaproszeni do praktykowania wspólnoty dóbr. Zgodnie z duchem naszego Założyciela "nie mamy nic, co by do nas należało z chwilą, gdy złożymy śluby. Duch ubóstwa oznacza, że nie mamy wsztstkiego, co chcielibyśmy mieć. - zawsze nam czegoś brakuje. Ubóstwo pozwala nam żyć z wolnym sercem, bez przywiązania do dóbr materialnych. Przyjmujemy postawę, że wszystko, co mamy, należy do Wspólnoty i jesteśmy gotowi dzielić, dawać do dyspozycji Wspólnoty i w służbie Jej misji wszystko to, czym jesteśmy i co posiadamy.

Nasze wspólnoty powołane są do prostego i ubogiego stylu życia, by stać się "znakiem dla świata piętnującym uwielbienie i bałwochwalstwo konsumpcjonizmu wraz ze wszystkimi jego niszczycielskimi skutkami zarówno dla bogatych, jak i biednych." (Art. 30) Jezus dostrzegał zło, które cierpią ubodzy tego świata i zwiastował im Dobrą Nowinę o zbawieniu. Nasze ubóstwo staje się znakiem protestu i sprzeciwu wobec niesprawiedliwości tego świata i wołanie do opowiedzenia się po stronie wartości Królestwa Bożego.

Ślub posłuszeństwa

"Jezus mógł powiedzieć, że Jego pokarmem było pełnienie woli Ojca. Oddany zupełnie swej misji głoszenia nadejścia Królestwa Bożego, był zawsze uważny, aby rozpoznawać wolę Ojca i wcielać ją w życie. Jego posłuszeństwo jako sługi było konkretnym objawem Jego miłości jako Syna, i właśnie to posłuszeństwo wobec Boga sprawiło, że stał się sługą ludzi." (Art. 31)

Jego Serce było sercem sługi, a pełnienie woli Ojca uczynił motywacją wszystkich swoich czynów, nigdy nie chcąc nic dla siebie. W ten sposób uczył nas również jak w pełni przeżywać nasze ludzkie życie. Uczy nas, aby zawsze dążyć do pełnienia woli naszego Ojca w niebie, zawsze z sercem gotowym do życia w postawie służby. Wzór takiej postawy odnajdujemy w Sercu Maryi, której życie było tak owocne dlatego, że Ona również była w pełni otwarta na wolę Boga. Jesteśmy powołani do uczestniczenia w życiu i misji Jezusa. Tak jak w przypadku Jezusa nasze posłuszeństwo wynika z miłości - albowiem ufamy naszemu Ojcu i Jego Opatrzności. Jako Jego dzieci wierzymy, że "współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamiaru" (Rz 8,28). Wezwani jesteśmy, aby słuchać z szacunkiem, uwagą i wiarą: słuchać Boga, naszej wspólnoty, przełożonych, znaków czasu, okoliczności życia i wielu wezwań życia codziennego. Jesteśmy przekonani, że to jedyna droga do prawdziwego życia i wolności. Wspólnie szukamy w duchu otwartości i odpowiedzialności Bożych wezwań dla naszych wspólnot i dla każdego z nas, by następnie w duchu posłuszeństwa podążać Jego śladami jako wspólnota, jako dzieci Najświętszych Serc.

Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio
strona główna