Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio


HISTORIA - PIERWSZE MISJE


| Początki | Dobry Ojciec | Dobra Matka | Pierwsze misje | O. Damian | O. Mateo | O. Eustachio | Męczennicy hiszpańscy | Sercanie w Polsce |


Pierwsze myśli o założeniu rodziny zakonnej otrzymał ojciec Maria-Józef Coudrin, kiedy przebywał w La Motte d'Usseau. Dlatego, jak tylko młode zgromadzenie zapuściło swoje korzenie we Francji, Dobry Ojciec podjął wszelkie starania, aby od Stolicy Apostolskiej otrzymać błogosławieństwo i apostolski teren do prowadzenia misji pozaeuropejskich. Jako pierwsze wyzwanie misyjne Zgromadzenie otrzymało Wyspy Hawajskie. Dobry Ojciec wybrał sześciu z wielu, którzy wyrazili swoją chęć i gotowość do podjęcia tego wyzwania. 13 września 1826 roku w kaplicy zakonnej na Picpus w Paryżu miało miejsce uroczyste pożegnanie misjonarzy. Założyciel pobłogosławił białe stroje zakonne, które założyli jako pierwsi w historii młodego Zgromadzenia. 20 listopada 1826 roku wyruszyli z Bordeaux pierwsi misjonarze Najświętszych Serc w długą i niebezpieczną podróż, prowadzącą do Ameryki Południowej. Po przerwie w Valparaiso w Peru, 12 lipca 1827 roku, dotarli do celu swojej podróży, na Wyspy Hawajskie.

Przybyli ojcowie byli tam pierwszymi katolickimi misjonarzami. Od samego początku napotykali na trudności, jakie stawiał im protestancki pastor. Mimo to mogli się wkrótce cieszyć licznymi nawróceniami.

Poprzez papieski dekret z dnia 20 maja 1833 roku został Zgromadzeniu Najświętszych Serc przydzielony Apostolski Wikariat w Zachodniej Oceanii. To obejmowało grupę wysp Polinezji, w których największą rolę odgrywały wyspy Gambiers, Tuamotu, Marquesa i Cook.

Pierwsi misjonarze dla wysp Polinezji rozpoczęli swoją podróż na wyspę Gambiers w lutym 1834 roku. W Valpariso, gdzie 13 maja przybyli, natrafili na nieoczekiwaną zmianę, która dla przyszłości Zgromadzenia miała ogromne znaczenie. Jeden z ojców przejął opiekę duchową nad placówką w Valparaiso. Od tego czasu mogło Valparaiso wpisało się na stałe w misyjną działalność Zgromadzenia, rozpoczynając jednocześnie działalność Zgromadzenia w Ameryce Łacińskiej, która rozwinęła się w bardzo szybkim tempie.

Szczególna "misja" została powierzona jednemu z najlepszych synów duchowych ojca Coudrin, o. Raphael Bonamie. Poprzez papieski dekret z 4 maja 1832 roku został on powołany na biskupa Bagdadu, później przejął także pracę w Smyrnie.

Biskup Rouchouz powrócił w 1840 roku do Europy, aby zorganizować dalszą pomoc dla istniejących już placówek misyjnych. Udało mu się nabyć własny statek, z którym wiązał największe plany dla misji. Na cześć Założyciela statek został nazwany " Marie-Joseph". Dzięki swojej wspaniałej żywiołowości pozyskał nie tylko nowych braci i ojców dla misji, ale również siostry. Były to, jak na tamte czasy, bardzo śmiałe decyzje. Odpływ miał miejsce 15 grudnia 1842 roku z St. Malo. Na własnym misyjnym statku "Marie-Joseph" oprócz biskupa Rouchouz było: sześciu ojców, jeden subdiakon, siedmiu braci i dziesięć sióstr. Niestety, statek poświęcony na cześć Założyciela, nigdy nie osiągnął swojego celu. 6 marca 1843 roku w pobliżu Kap Horn był widziany ostatni raz, po czym wieść o nim zaginęła.

Trzy lata po śmierci Założyciela, ojca Marii-Józefa Coudrin, 3 stycznia 1840 roku, narodził się w małej wiosce Tremeloo w Belgii Józef de Veuster, późniejszy święty ojciec Damian de Veuster, apostoł trędowatych z Molokai. On to wpisał się nie tylko w historię misyjnej działalności Zgromadzenia, ale i Kościoła, jako "jedna z najbardziej fascynujących postaci świata misyjnego" (papież Pius XII).


Zakonnicy Najświętszych Serc Jezusa i Maryji Ojcowie Sercanie Warszawa Łomianki Rolnicza Wrocław Snopkowa Polanica Damian de Veuster Polanica Mielnik Wiedeń Kempten Norwegia Mateo Eustachio
strona główna